بی فکر پشتش می نشینم و می نویسم, فی البداهه, هر چه بادا باد!نوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاد, ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال".من در اولین فرصت پیام های محبت آمیزتون رو به دیده منت جواب میدم اگر جو...

نبینم روی مه پیکر تو را بر غصهکه زیباتر از روی تو نبود در قصه مباد که دهان تو به جز خنده باز شودور نه حیف به غم بجوی دندان و لثهدل ضریر ما سودای کوی تو کرده کنونبیم کجا که راه دور باشد و خار مسه جانا که رهزن دین آمدی, قدمت روی چشمچشمی که منتظر به راه توست القصه

پیامبی فکر پشتش می نشینم و می نویسم, فی البداهه, هر چه بادا باد!نوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاد, ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال"

درد دل, دل دردمند گرما آبروی تن خیسم را خریدتنی که از شرم و خشم سیر شدهعرق میریزم و به فکر راهی در پیشکسی می گوید تراس اسیر شده!دیگر از پنجره به خیابان نگاهی نیستانگار این ممیز, بد از من دلگیر شدهنه دیگر از دا و ترفیع و جشن خبری نیستاین بیچاره را ببین که از دست ما پیر شدهخانم آقای ممیز ببخش, تقصیر

'last seen recently'چشمم به ناگاه به این خوردبه تازگی ... اما از کی؟هول برم داشتخوابند یا مردند؟ترسیدم, دیگر هیچ کس نبودهیچ کس نبود انگارهیچ کسوحشت از این که تنها چراغ آبی منمو همه رفتندلرزیدممثل همان شب که تنها زیر آسمان پرصاعقه هیچ جا برای ماندن نداشتمماندن؟ بین این همه ترس چه حرف خنده داری!واقعا

نه اونجایی که فکر میکنی تموم شده, بلکه اونجایی که دیگه به چیزی فکر نمی کنی یک چیزی که تو رو با خودش از زمان حال خارج میکنه میفهموندت هیچ چیز تموم نمیشه! بعدا نوشت: عجیب که این خودش میتونه اثباتی به وجود دنیای دیگه و ادامه زندگی باشه.

دیر وقت بود. تقریبا از نیمه شب هم گذشته بود که مهمانش شدیم. وقتی تنها شدیم و با هم حرف زدیم حس میکردم دارد رنگ می بازد. چیزهای ترسناکی نمی گفتم ولی حس میکردم دارم ثمره یک عمر فکر کردن و روش زندگی اش را از او میگیرم. دارم به او نشان میدهم چقدر زندگی میتواند بی ارزش و در عین حال ارزشمند باشد و هضم این

مرغداری ها جای جالبی اند! مرغ و خروس ها را هم که نگاه میکنی می بینی با هم فرق دارند. تعداد زیادی دنبال خوردن اند و بس. فقط و فقط می خورند و زمانی به خودشان می آیند که غذا تمام شده و زمان بسر رسیده و باید برگردند و بخوابند. بعضی گیج اند و مدام از این آبشخور به آن یکی می روند و باز به طرف دیگری میروند

پیامبی فکر پشتش می نشینم و می نویسم, فی البداهه, هر چه بادا باد!نوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاد, ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال"

به درون منتظرت بیرونم کنون که برون شدم از دنیا, برون آی ز دنیای بیرونم. من هنوز از عمق درون, چشم براه بیرونمبرون و درون و این لفظ و همه هیچ, هیچ. تو کنون میدانی که من این جا بی خبر از تو چونم؟

پیامبی فکر پشتش می نشینم و می نویسم, فی البداهه, هر چه بادا باد!نوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاد, ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال"

پیامبی فکر پشتش می نشینم و می نویسم, فی البداهه, هر چه بادا باد!نوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاد, ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال"

پیامبی فکر پشتش می نشینم و می نویسم, فی البداهه, هر چه بادا باد!نوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاد, ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال"

ايميلنوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاده.ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال"

اول گفتم کو عدالت. فکر میکردم نیست. فکر میکردم چرا بین این همه رشوه خوار و قاچاقچی و دزد و مال مردم خور یک مامور نظافت از بین برود. چرا یک دستفروشی که با هزار ترس از شهرداری کار میکند و خرج زن و بچه اش را می دهد ؟ چرا آن آقایانی که میخورند و می بلعند و میروند نه؟ این مفتخورهای همیشه سخنور!فکر میکردم

ايميلنوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاده.ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال"

بانوان سرزمینم در تشویق والیبال گرچه کم بودند, ولی لذت بخش بود. این چیزها حق طبیعی هر انسانی است. گرچه بازتاب خبری نداشت اما شاید شروع یک تحول اجتماعی به سمت زندگی انسانی تر بودن باشد.

همان طور بی هدف چشم باز میکنی و میروی و میروی. خسته میشوی و یک گوشه ی زمین مینشینی. بعد به بقیه نگاه میکنی. به رفت و آمدهاشان. به سرخوشی ها و دل نگرانی هاشان. هدف نگاهت میشود چشمان عابرین. میخواهی کشفشان کنی, بفهمیشان, اما آن قدری نمی مانند که تو در کرانه چشمشان قدم بزنی و لمسشان کنی. نگاهت را پایین

خود مرهم هر زخمی و خود طلعت درمانیگر زخم به تو آید, کو بر خودت درمانی!

قلب کوچک و بزرگش مهم نیست. این که یک شادی کوچک کل قلبت را بلرزاند کافیست. به مقایسه نه بگوییم.