فی مارستان!

دبیرستان که بودم ناظم بداخلاقی داشتیم که همه از او می ترسیدند. همیشه به نظرم شبیه یک شیر می آمد, شجاع و قوی. چهره اش خیلی جسورانه بود. سن زیادی هم داشت. اما عجیب که با من مهربان بود. یعنی خاطرم نمی آی

این راه های خاکستری لیاقت اشک های چشم تو را ندارند, این قدر از بهشت خرج نکن. شانه ی من در راه توست؛بگذار زمزم به شانه هایم حسودی کند.

سردرهای متوالی از خواندن و فکر کردن و نوشتن. فکر میکردم شروع به نوشتنش بهترم کند ولی واقعیت چیز دیگریست. چشم ها مرهمی از جنس خودش می خواهد, دست ها چمدان را می بندد. کاش بخواند آن چه را می خواهد. سفر نزدیک است.

روستایی دیوانه ای داشت روزی سه خمره آب از چشمه برمیداشت و یکی برمیگرداند. سال ها همین کار را کرد و آن قدر ادامه داد که دیگر نه کسی مسخره اش کرد, نه سنگش زد و نه دشنام داد. روزی حکومتی ها آمدند تا خراج

حس میکنم همه رفته اند مرخصی. یک مرخصی اجباری بدون لذت بی بازگشت. وقتی می نویسم همه, همه ی کسانی که روزهای آفتابی زندگی به من سلام کردند. یا جواب سلامم را دادند. چه می شود کرد. گاهی باید پیشرفت کرد و ر

همه چیز را از او گرفتند. همه آن چه که دوست داشت را گرفتند. فهمید نباید به این دنیای فانی دل بست. بعد هر آن چه دوست نداشت هم گرفتند. فکر میکرد گرفتن از او است آن چه که می خواهند که از او گرفتن را هم گرفتند. به جایش چیزی ندادند. فقط همان را هم دریغ کردند. بادکنکی که نه بالا میرود و نه می ترکد. فقط می ...

طریق باران نگیر که کم می آید و دل زیاد می برد. آفتاب را ببین که در نبودش چه دل ها می گرید.

شب قبل رفتن می گوید حرف های خوب بزن. می گویم چشم،اما این برای تو رفتن است. رفتن بد است اما آمدن همیشه خوب و دوست داشتنی است؛ بدون هیچ حرف اضافه ای.شاید فردای من برای کسی آمدن باشد.فردا شروع سفر.مثل همیشه تنها.سفر همیشه لذتبخش است.Let's block ads! (Why?)

پیاده روهای مسافرت از اماکن دیدنی هر شهر هستند. خوب بود. از همان هایی بود که می خواستم. همه اش به پیاده روها گذشت. خوش گذشت.

پیرها میپوسند وقتی میلشان را از دست می دهند. جوان ها پیر می شوند وقتی میترسند. ما هم اشتباه قدیمی ها را تکرار می کنیم

بی فکر پشتش می نشینم و می نویسم, فی البداهه, هر چه بادا باد!نوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاد, ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال".من در اولین فرصت پیام های محبت آمیزتون رو به دیده منت جواب میدم اگر جو...

زهی این عشق عاشق کش که عهد بی زمان دارد پسرک با وسواس کاغذ را تا داد ولی مثل همیشه دقیق از وسط تا نخورد. زیر لب غرو لندی کرد و خواست درستش کند. کاغذش دو تائه شد. داشت تند تند به طرف نامعلومی راه می افتاد و در ذهنش لحظه ای را تصور میکرد که او کاغذ را باز کند و ببیند و بخواهد بخواند. حتی بین راه خودش ...

بی فکر پشتش می نشینم و می نویسم, فی البداهه, هر چه بادا باد!نوشته های این وبلاگ مثل تمبرهای تاریخ گذشته ایست که ارزشی ندارد اما اگر رژیمش تغییر نکند اعتبار داردنشر دادنش آزاد, ولی ذکر منبع نشانه شخصیت است.نویسنده "تراس" و "گودال".من در اولین فرصت پیام های محبت آمیزتون رو به دیده منت جواب میدم اگر جو...

برچسب‌های مرتبط